เดียวดาย .
posted on 14 Dec 2011 21:56 by bitterkaffee.
.
.
ขณะเดียวเท่านั้นเองในชีวิตที่ซวนเซแกว่งไหว
ความเดียวดาย เข้ามาสวมรอย
ความเดียวดายเดินเข้ามา มาอุดช่องว่างบางอย่าง
ใจ ลังเล . ..
ไม่กลัว แต่ลังเลและหวั่นใจ
แต่ฉันก็ไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธออกไป
เหมือนฉันเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็น ฉันตกลงไปในทะเลสาบ
ลึก กว้าง เวิ้งว้าง เหน็บหนาว
จะคว้าอะไรเพื่อเป็นหลักยึด ก็ไม่มี . .. มือปะป่ายคว้าคว้าง แต่ก็ไม่อาจจับต้องสิ่งใดได้เลย
ตอนนั้นเอง ความเดียวดายสะกิดเรียกฉัน
เบาแผ่ว เบา เบาแผ่ว . .. แผ่ว แผ่ว . .. และแรงขึ้น
จากสะกิดเปลี่ยนเป็นทุบรัวเมื่อฉันยังแน่นิ่ง และกำลังจะจมลงในกระแสน้ำ
ว่ายสิ . ..
ความเดียวดายสอนฉันให้ว่ายน้ำเป็น
ด้วยตนเอง เป็นครั้งแรก
ว่ายไปเถิดด้วยตัวเอง
ด้วยกำลังแห่งหัวใจตัวเอง
แล้วฉัน จะปฏิเสธ ได้อย่างไร
แต่ความเดียวดายย่อมมีพิษสง
ความเดียวดายเป็นดาบสองคม
และคมหนึ่ง . .. เชือดเนื้อเถือหัวใจของฉันจนเป็นแผลแหว่งวิ่น
ฉันอ้างว้าง
ฉันเริ่มรู้ตัวว่า สัมพันธภาพระหว่างมนุษย์ด้อยลง
น้ำตาซึมพรายในใจ
น้ำตาบ่่มหัวใจจนช้ำเฉา
ความเดียวดายเดินย้อนกลับมา. ..
เพื่อผลักให้ฉันล้มลง ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
ความเดียวดายบอกฉัน .. .
ฉันต้องล้ม
ฉันต้องเจ็บปวด
ฉันต้องมีบาดแผล
ฉันถึงจะรู้ถึงคุณค่าของการมีชีวิตอยู่
ความเดียวบอกฉัน .. .
ว่าตั้งใจผลักฉันให้ล้มลง
ฉัน... ฉันจะได้รู้... รู้ว่าการยืนด้วยตัวเองนั้น เป็นเช่นไร
แล้วความเดียวดายก็ผลักฉันล้มไม่เป็นท่าอีกครา .. .
.
.
.
เรียนรู้ที่จะอยู่กับความเดียวดาย
#1 By Poy on 2011-12-14 22:16